نظر يادتون نره

- از چپ به راست بخوانید
كلك بود تا ثروت دخترك بيايد به چنگش به دوز و كلك   عمو قيمش بود و راه علاج نبود آن زمان هيچ جز ازدواج *** پسرخاله با آن گروه فشار هميشه پي جنگ يا كارزار   همي گشت و فارغ ز احوال بود برايش همين چيزها حال بود   تريپ دوي ماه خرداد داشت جوان بود و در كله اش باد داشت *** از آن سوي يك مرد شوم و پليد براي همه نقشه اي بد كشيد   از آن سو جواني بدو آس و پاس ولي خوشگل و دلبر و باكلاس   زد و قاب آن دخترك را ربود به هر لحظه بر عشق دختر فزود   چنان بست خالي، چنان زد كلك كه شد عاشقش كاملا دخترك   سرانجام دختر به تعميركار بگفتا كه در بازي روزگار   كلاهي سرش رفته در آن ميان ندارد به كل نسبتي با جوان   اگر چه قبولش كمي مشكل است ولي عقدشان كاملا باطل است   ولي وقت عقد جوان جديد به ناگاه از ره پليسي رسيد   گرفت آن جوان را، به فضل خدا همه چيز شد ناگهان بر ملا   سر انجام آن دخترك شرمسار   بشد همسر مرد تعمير كار		يك فيلم از باب طنز و كميك پر از مردم نيك و آنتيك و شيك   جواني مكانيك در قصه بود كه از بهر يك زوجه در غصه بود   جوان مرد ميدان فن آوري كه مي سوخت در حسرت دلبري   جوان بود از مردم يك كتي جگردار و بامعرفت، غيرتي   قضا و قدر قصه اي ساز كرد در عشق را بر جوان باز كرد   يكي دختر خوبرو و لطيف پر از عشوه و ناز، اما عفيف   به تعميرگاه آمد آن مه لقا به تعمير يك خودروي كورسا   دو تن از جوانان پرهيزكار كه بودند عضو گروه فشار   به تعميرگاه آمدند آن زمان به دنبال تعمير كار جوان   جوانان عضو گروه فشار كه بودند عشق سوزوكي هزار   بگفتند او را كه فرمانده ايم ولي در كف يك موتور مانده ايم   بگير اي جوانمرد با تربيت زما اين موتور را و كن تقويت *** جوان رفت تا خواستگاري كند براي دل خويش كاري كند   سر انجام با ضرب و زور عمو بدادند آن دخترك را به او   ولي عقدشان سست و بي پايه بود كه عاقد جواني تهي مايه بود

توره نامه

اي شغال ريز تا كي مي كني جور و جفا      تا به كي شب مي شوي هي حمله ور بر بچه ها

ني به طفلان مي كني رحم و نه بر اشخاص پير          طفلكي را برده اي از نسل كهزاد دلير

گه به خرگي مي كني يك حمله بر شخص فصيح    گه به قلعه باغ مي داري قصد مش مسيح

گه به سرگو مي روي اندر حيات مرد لر           گه به نارستان روي در كوچه ها بهر ترور

قرن ها باشد كه تو اموال مردم خورده اي            از قبيل مرغ و كهره دائما مي برده اي

خود بده انصاف اي توره ي بي بند و بار      نه به خرما مي كني رحم و نه بر بستان خيار

كرده اي وحشت زده در نارسان از خاص و عام   مي روند از ترس تو شبها همه بالاي بام

نزد شورا مي روند از تو شكايت مي كنند         از جنايت هاي تو دائم حكايت مي كنند

چهره ي منحوس تو رسوا شده اندر جهان    فاش گرديده است اين اعمال زشتت در نهان

نو بيا پيش و بكش از كار خود دست اي شغال    انتقام خود بگيرند آخر از تو اين رجال

توي مطبوعات ما غير از خبر هاي تو نيست  هر كس از بيرون بيايد گويد اين سگ تورهكيست

گه كه اينها شايعاتنديا مانندغرض                   گر كه مجرم نيستي شو روي اينها معترض

آخرين حرفم بگويم همه از راه ثواب      گر دروغ است اين سخن ها ده كنون بر من جواب

چشم اي آدم جوابت مي كنم                                    قانع از حرف حسابت مي كنم

اين سخن ها جملگي باشد دروغ                            شايعات است و همه باشد دروغ

تا كه آدم بوده است من بوده ام                                     سال ها و ماهها پيموده ام

از گليم خود نكردم پا دراز                                     بوده ام خدمت گذار و سر باز

من كجا و بچه ي كهزادشير                                من كجا و حمله بر اشخاص پير  من كجا و حمله بر شخص

فصيح                                 من كجا و حضرت مشتي مسيح

من كجا و نارساني و ترور                                       من كجا و سرگو آن مرد لر

من كجا اموال مردم برده ام                                   من كجا مال فقيران خورده ام

ني مهندس هستم و ني كاردان                                توره اي هستم هميشه لا مكان

مدعي بر پاكي خود نيستم                                      معترض از شاكي خود نيستم

گاهگاهي كهره اي مي برده ام                                 مرغك پيرزني مي خورده ام

هر كه بر من مدعي و شاكي است                        شاهدي عادل بيارد كافي است

من نمك نشناس و بد رگ نيستم                      جيره خوار و لوس چون  سگ نيستم

مستقلم من هميشه در جهان                                 نيستم وابسته پيش اين و آن

دزدي و آدم خوري  كار شماست                  در مرام ما چنين كاري خطاست

ني به خاك كس تجاوز كرده ام                         ني كسي از خويشتن آزرده ام

ني طمع داريم بر مال كسان                           روزي ما مي دهد روزي رسان

هر كجا باشند انباز شغال                          واقفند از يكديگر از وضع و حال

مي كنم با اين سخن حرفم تمام                          پاسخي ديگر ندارم والسلام

به مرد بودن خود افتخار کنید   

همیشه از نام خانوادگی شما استفاده میشود
-مدت زمان مکالمه تلفنی شما حداکثر30ثانیه است
-برای یک مسافرت یک هفته ای تنها یک ساک کوچک دستی نیاز دارید
-درب تمام شیشه های مربا وترشی راخودتان باز می کنید.
-دوستان شما توجهی به کاهش و افزایش وزن شما ندارند
-جنسیت شما در موقع مصاحبه استخدام مطرح نیست.
-لازم نیست کیفی پراز لوازم بی استفاده را همه جا به دنبالتان بکشید
-ظرف مدت10 دقیقه می توانید حمام کنید وبرای رفتن به مهماتی آماده شوید
-همکارانتان نمی توانند اشک شما را در بیاورند
-اگر در 24 سالگی هنوز مجردید احدی به شما ایراد نمی گیرد
-رنگ اجزاء صورت شما در هر صورت طبیعی است
-با یک دسته گل می توانید بسیاری از مشکلات احتمالی را حل کنید
-وقتی مهمان به خانه شما می آید لازم نیست اتاق را مرتب کنید
-بدون هدیه می توانید به دیدن تمام اقوام ودوستانتان بروید
-می توانیدآروزی هر پست ومقامی را داشته باشید
-حداقل بیست راه برای باز کردن در هر بطری نوشابه داخلی وخارجی بلد هستید
-ضرورتی نداره روز تولد دوستانتان را به خاطر داشته باشید -وبالاخره روزی بک پیرمرد موفق خواهید شد

کنون رزم Virus و رستم شنو / دگرها شنیدستی این هم شنو

که اسفندیارش یکی Disk داد / بگفتا به رستم که ای نیکزاد

در این Disk باشد یکی File ناب / که بگرفتم از Site افراسیاب

چنین گفت رستم به اسفندیار / که من گشنمه نون سنگگ بیار

جوابش چنین داد خندان طرف / که من نون سنگگ ندارم به کف

برو حال می‌کن بدین Disk، هان! / که هم نون و هم آب باشد در آن

تهمتن روان شد سوی خانه‌اش / شتابان به دیدار رایانه‌اش

چو آمد به نزد Mini Tower اش / بزد ضربه بر دکمه Power اش

دگر صبر و آرام و طاقت نداشت / مر آن Disk را در Drive اش گذاشت

نکرد هیچ صبر و نداد هیچ نفت / یکی List از Root دیسکت گرفت

در آن Disk دیدش یکی File بود / بزد Enter آنجا و اجرا نمود

کز آن یک Demo شد پس از آن عیان / ابا فیلم و موزیک و شرح و بیان

به ناگه چنان سیستمش کرد Hang / که رستم در آن ماند مبهوت و منگ

چو رستم دگرباره Reset نمود / همی کرد Hang و همان شد که بود

تهمتن کلافه شد و داد زد / ز بخت بد خویش فریاد زد

چو تهمینه فریاد رستم شنود / بیامد که لیسانس رایانه بود

بدو گفت رستم همه مشکلش / وز آن Disk و برنامه خوشگلش

چو رستم بدو داد قیچی و ریش / یکی دیسک Bootable آورد پیش

یکی Toolkit، Hard اندرش / چو کودک که گردد پی مادرش

به ناگه یکی رمز Virus یافت / پی حذف امضای ایشان شتافت

چو Virus را نیک بشناختش / مر از Boot Sector برانداختش

یکی ضربه زد بر سرش Toolkit / که هر Byte آن گشت هشتاد Bit

به خاک اندر افکند Virus را / تهمتن به رایانه زد بوس را

چنین گفت تهمینه با شوهرش / که این بار بگذشت از پل خرش

دگر باره اما خریت مکن / ز رایانه اصلا تو صحبت مکن

قسم خورد رستم به پروردگار / نگیرد دگر Disk از اسفندیار

مخواه ازمن امشب نبارم

که جزگریه کاری ندارم

به راه تو جاریست هرشب

نگاه پرازانتظارم

زدی دل به دریاورفتی

نماندی چرادرکنارم

بیا ای آفتابی ترینم

که بی توبه باران دچارم

تکیه کن برشانه ام ای شاخه نیلوفرم

تاغم بی تکیه گاهی رابه چشمانت نبینم

شبی غم بادل من گفتگو کرد

مراباچشمهایت روبروکرد

دلم می گفت هرگزعاشقت نیست

ولی دست دلم راگریه روکرد

به چشمانت بیاموز که هرچیز ارزش دیدن ندارد

بگذار بمیرم که دگرهمسفری نیست

 درسینه من فرصت عشق دگری نیست

 بعدازتودلم عرصه تکراربلا بود

 آری دگرازعشق دراینجاخبری نیست

 ای مطلع موهوم غزلهای جدایی

 تصویرتودرباورچشمان تری نیست

ای عشق بروخیمه به صحرای دگرزن

 درسینه من فرصت عشق دگری نیست

بگذار بمیرم که دگرهمسفری نیست

 درسینه من فرصت عشق دگری نیست

 بعدازتودلم عرصه تکراربلا بود

 آری دگرازعشق دراینجاخبری نیست

 ای مطلع موهوم غزلهای جدایی

 تصویرتودرباورچشمان تری نیست

ای عشق بروخیمه به صحرای دگرزن

 درسینه من فرصت عشق دگری نیست

ما خانه بدوشان غم سیلاب نداریم

گفته بودی فردا

پشت این پنجرها

غنچه ای می روید

وکسی می آید

روشنی می آرد

اکنون

دیرگاهی ست که من

پشت این پنجرها

بیدارم

ولی اینجا حتی

بوته خاری هم نیست

من دگرمی دانم

خانه ام تاریک است

وهمواره بی تو آسمان بارانی ست

*****

این همه خونی که دنیادردل مامی کند

جای ماهرکس که باشد ترک دنیا می کند

هرزمان گویم که من هم ترک دنیا می کنم

چون که فردا می شود فرداوفردا می کنم

زندگی یک نردبان منحنی ست

عاقبت این نردبان افتادنی ست

لاجرم هرکس که بالاتر نشست

استخوانش سخت ترخواهد شکست

به گورستان

تلاشي گنگ دارد نم نم باران

نمي دانم كه چيزي زيرانگشتان سردش مي شود بيدار

ويادرپچ پچش باخاك

خبرمي آورد ازسرگذشتي تيره وغمناك

به گورستان

كلاف درهمي وامي شود باكوشش باران

وبوي خاك درپيراهن جان مي دود چون عطر

وخواب خفتگان خاك مي بخشد به دل سامان

درون پرده ي اشكي كه ازچشمم نمي افتاد

تورادراشك مي ديدم

نه باران را

نه ياران را

نه حتي مردماني راكه روي جنگل انبوه خاموشان

نهال ديگري را غرس مي كردند

تورا مي ديدم اي گلبرگ

كه مي آيي ومي ريزد شكوه مرگ

چه غوغا مي كند بر گونه هاي تازه ات باران

به گورستان

توكي بودي اي مسافركه منودرمن شكستي

رفتي امادردل من توهميشه زنده هستي

توكي بودي كه به يادت بايدآواره بمونم

پابه پاي ماه شب گردبرم وازتوبخونم

انتظارديدن تومنوآروم نمي ذاره

مثل بغضي كه گلوموبسته امانمي باره

چه نشستي كه چشاموبرق تنهايي ربوده

چشمي ازسحرنداشتن اگه داشتن ازتوبوده

چه نشستي كه شكستم زيربارغم غربت

خالي ازنغمه شوقم پرم ازغصه محنت

گم شدم توشهرظلمت ردپايي توشبام نيست

باصداي هق هق من كسي اين جاآشنانيست

اي صداي آسموني پرم ازهرچي شنيدم

كاشكي مي شدپركشيدبه هواي باتوبودن

وفا را ازدرخت آموز

که سایه ازسرهیزم شکن هم برنمی دارد

خداياطاقت تنهايي ام ده

دلي بي كينه ودريايي ام ده

دلي زخمي ترازداغ عزيزان

به رنگ لاله صحرايي ام ده

خدايا عمرگل عمرحباب است

اسيرباديانقشي برآب است

دراين فرصت مراباخويش مگذار

مرادرياب كه اين درياسراب است